Gôolse gastvrijheid

Wie via de Tilburgse weg Goirle binnenrijdt, ziet grote villa’s en kasteelachtige boerderijen, omringd door niets anders dan groen. Even verderop geeft een middelgrote kerk aan dat je je in het centrum bevindt, de Sint Jan. Een verlaten winkelstraat met opvallend veel leegstaande panden geeft mij het gevoel dat ik in een spookdorp ben beland. Natuurlijk kan dat ook liggen aan het tijdstip.

In Goirle gaan wij ons als redactie bezighouden met het maken van verslagen en verhalen. De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. Aan ons de taak om het gevoel van Goirle te peilen. Ik ben benieuwd wat er allemaal leeft in het dorp en ik zal op zoek gaan naar interessante verhalen.

De vrouw op nummer 3

De Hellen

De eerste keer op pad bracht mij met vier andere redactiegenoten in ‘De Hellen’. Een rustige wijk waar nieuwe en oudere huizen door elkaar heen vloeien, zonder dat het lelijk is. In groepjes van twee en drie zijn wij de buurt gaan verkennen. Ook hier vallen mij weer dingen op, zo is er heel veel groen en loopt er geen hond over straat. Althans, één hond, met zijn baasje. ‘’Mogen wij u wat vragen stellen?’’, vraag ik aan een man met grijs haar en een gebogen rug. Zijn grote hond was maar al te nieuwsgierig, maar de man had geen moeite om zijn viervoeter in bedwang te houden. ‘’Daarvoor moet je bij mijn vrouw wezen, op nummer 3!’’, vertelde hij.

Zo gezegd, zo gedaan. De vrouw op nummer drie, eveneens grijs, droeg een bril met een modern montuur en een bloes met bloemetjespatroon, die menig hipster ook zou dragen. Waar je in de randstad al snel voor een dichtgegooide deur zult staan, werden we hier vriendelijk binnengelaten. De vrouw voelt zich veilig in haar wijk en houdt van het dorpse Goirle. Dat er nu ‘flink wordt bijgebouwd’ is voor haar dan ook een domper. Goirle was een klein dorp, maar is groot geworden en stiekem ook enigszins verstedelijkt. “Het saamhorigheidsgevoel is een beetje weg.’’

Praalwagens

Na de vrouw vriendelijk te hebben bedankt, zijn we weer verder de wijk ingegaan. Een man met een hip overhemd en grijs colbert had eigenlijk geen tijd, maar wilde toch wat vragen beantwoorden. Weer werden we zonder moeite binnengelaten en werd ons zelfs een kop koffie aangeboden. De man, die in Goirle is komen wonen vanwege zijn vakantieliefde, vertelde mij dat Goirle het hele jaar door bezig is met carnaval. Enthousiast vertelt hij over hoe het feest wordt gevierd, maar ook over een probleem. Volgens hem zorgen strenge veiligheidseisen en weinig subsidies ervoor dat de ruimtes waar aan de praalwagens gewerkt kan worden verdwijnen. Iets om verder uit te zoeken, als journalist.

Onze eerste redactievergadering was in het Cultureel Centrum Jan van Besouw. Hier zullen wij ook iedere maandag en woensdag van 10:00 tot 17:00 te vinden zijn. Ik heb er zin in!

Is Goirle een spookdorp? Misschien. Maar aan die typische Brabantse gastvrijheid in elk geval geen gebrek.

Door: Wesley Klop