Onverwachtse ontmoetingen zijn het leukst

Jurre en ik lopen in een buitenwijk ergens in Krakow. Ik zou graag willen vertellen welke, maar dat gaat niet aangezien we de weg kwijt zijn. Jurre kan het ook niet zeggen, want die zit nog in de ontkenningsfase dat we de weg kwijt zijn. Zonder het onderling af te stemmen besluiten we dus maar om iets te doen wat we nooit doen; de menigte volgen.

De menigte leidt ons richting een nog meer verwaarloosd stukje achterstandswijk dan waar we onszelf al in hadden laten verdwalen. Antennes die meer op de straat hangen dan aan de huizen, dode bloemetjes op het balkon en Poolse bejaarden die meer naar de grond kijken dan omhoog. Misschien schamen ze zich voor het vervallen straatje waar we lopen. Overal afval, kapotte hekken en een autoweg die meer zand dan stenen bevat. Het ziet er inderdaad ook waardeloos uit.
Al…heb ik misschien te vroeg geoordeeld… lijkt er opeens licht aan het einde van de tunnel te komen. Letterlijk.

Hoe meer we rechtdoor lopen, hoe fijner het straatje wordt. Niet vanwege zijn uiterlijk, maar een geluid. De straat wordt opgewekt door een galm van muziek die uit de tunnel verderop komt. We komen steeds dichterbij en zien dat er een muzikant elektrische gitaar staat te spelen. Hij heeft zijn fiets bij zich die hem begeleidt als band. Er zitten twee speakers gekoppeld aan z’n fietstas. Het lijkt bijna alsof de fiets zelf aan een infuus zit.

Hij speelt prachtig. We staan er al tien minuten te kijken naar een mix van John Legend, Jimmy Hendrix en Eric Clapton. Hij heeft niks door, maar speelt verder met zijn ogen dicht. Prachtig om te zien. Het boeit hem ook niet of mensen iets in zijn koffer gooien. ‘’Voor geld doe ik het toch niet’’ , zegt hij tegen ons als hij klaar is met zijn soloconcert.

Hij stelt zich voor als Thomas Rozycki. Omdat we lang hebben staan luisteren krijgen we iets van hem. Het is een singeltje. ‘’Het is geen album ofzo. Maar als je mijn naam intikt op Youtube, komt die wellicht voorbij.’’ Is het jullie eerste keer in Krakow? ‘’Ja’’, antwoorden wij met een enthousiasme dat mede voortkomt uit verbazing dat er ook interesse voor ons wordt getoond. We babbelen nog wat verder door over wat Krakow kan bieden aan ons. Dat boeit me vrij weinig op dit moment, deze man vind ik al goud waard.

Later heb ik hem opgezocht. Ik kwam op YouTube niet verder dan de Tsjechische voetballer Tomáš Rosický. Maar dat doet er niet zo veel toe. Laat hem maar geloven dat er veel mensen naar hem luisteren. Want dat is ook innovatie. De beslissing om in dit tijdperk waarin alles draait om het aantal volgers dat je hebt en de hoeveelheid ‘weergaven’ bij je muziekvideo’s, dat juist los te laten als muzikant. Thomas was nog blij dat hij een hoesje voor me had met een simpel plaatje erin. Een nummertje en dat was het dan. Is toch wederom prachtig!

 

Ook even luisteren? Ga dan nu naar: https://youtu.be/O9_ak75CAKk