De andere kant van de Europa League

Vliegend glas en knallend vuurwerk. Zo reageerde Marseille op het verlies van de finale van de Europa League. De politie reageerde met traangas en geweld.

Op 16 mei 2017 speelde Olympique Marseille de finale van de Europa League tegen Atlético Madrid. De wedstrijd was niet bepaald spannend. Marseille verloor 3-0 van Atlético Madrid. Er waren kansen op het doel, maar helaas geen een treffer voor OM. De sfeer was top. Iedereen had zin in de wedstrijd en op het knallende vuurwerk na, was er geen gevaar. Mensen klommen op verkeersborden en kraampjes, om maar een glimp van de wedstrijd op te vangen. Straten vol met supporters zongen uit volle borst mee met de clubliederen van OM. De tijd was kwart voor negen en de wedstrijd begon.

Auto’s in het publiek
Marseille speelde aanvallend en Atlético keek de kat uit de boom. Toch scoorde Atlético de 1-0, wat de geest van Marseille aantastte. Uiteindelijk eindigde de wedstrijd in een 3-0 voor Atléctico Madrid, maar dat was niet wat de sfeer deed omslaan. In het begin van de tweede helft, stonden de straten voller dan ooit. Op dat moment probeerden twee auto’s door de menigte inreden. Er was totaal geen ruimte en veel aanschouwers voelden zich in het nauw gedreven en bedreigd. De reactie die daarop volgde was een knallende reactie. De supporters begonnen uit kwaadheid flessen te gooien op de auto’s, die nog steeds provocerend het publiek probeerde te doorkruisen. De auto had zichtbaar veel schade, maar kon wegkomen zonder iemand te verwonden. Toen de auto’s ruimbaan hadden, probeerden ze weg te rijden, maar werden woedend achtervolgd door de supporters van Marseille. De auto’s passeerden de politie en verdwenen de grote weg op. De supporters echter, vielen nu ook de politie aan die de grote weg bewaakte. Dit was het begin van een conflict, dat de gehele avond zou duren.

De oorlog begint
Na de wedstrijd, die OM verloor, kwam er vrijwel direct ME. Zij wachtten aan het begin van de straat en waren van plan de straat in te marcheren, om de straten te ontruimen. De supporters van Marseille dachten daar anders over. Al snel werden de eerste flessen richting de agenten gegooid. Haatdragende kreten en gebaren waren al van start, maar nu probeerden de supporters fanatiek de ME te raken met alles wat ze vast konden krijgen. Stoelen, stenen en glas. Dat vloog er door de lucht. De ME reageerde met traangas, wat veel supporters deed uitwijken.
Vanaf dat moment, brak er oorlog uit. Wij als journalisten moesten opletten voor de ME, als de supporters. De supporters zelf deden toeschouwers geen kwaad, maar verdwaalden projectielen, zoals glas kwamen akelig dichtbij. Traangas was ook niet onze beste vriend. Het gas verspreidde zich razend snel en was effectief. De ME had verschillende technieken om de supporters te verdelen, zodat de rust zou wederkeren. In groepen waren de supporters link, maar verdeeld deden ze niet veel.
Des te langer de rellen duurden, des te heftiger het werd. Het hoofdwapen van de relschoppers was glas. Op een gegeven moment plunderden de rellende supporters glasbakken, alsof het munitiedepots waren. In feiten waren het ook munitiedepots voor de hooligans. Ze gooiden met een man of vijftien een glasbak omver. Zo sneuvelden er een stuk of drie bakken. Ze pakten het glas zo snel ze konden, om niet opgepakt te worden of geraakt te worden door het traangas.

 

Het einde in zicht
Tussen het conflict door werden ook zaken gedaan. Geloof het of niet. Een man met een kar vol flessen water gelegen in ijs, verkocht zijn flessen tegen het traangas voor €1,- per stuk. Zo te zien deed hij goede zaken. Ambulancepersoneel probeerde uit alle macht de gewonden te behandelen, maar ook zij werden door alle partijen bekogeld.
Uiteindelijk lukte het de ME om Le Vieux Port te ontruimen en de relschoppers de hoofdstraat in te duwen. Er werd nu nog meer met traangas geschoten en de hooligans reageerden nog feller. Ze verzamelden afvalcontainers op de weg en staken deze in brand, om de ME te dwarsbomen. In een mum van tijd waren overal brandjes op straat. Los van het traangas, werden de supporters ook opgejaagd met charges en signaalgranaten. De relschoppers waren aan de verliezende kant en hadden nu ook aanzienlijk minder aantallen.

De angst voor de undercoverpolitie
De harde kern probeerde zich nog te verzetten tegen de ME en hun middelen. Er werd geroepen extra op te passen voor rubberen kogels. Velen waren ervan overtuigd dat hiermee geschoten zal worden. Ook dit zorgde voor een nog lager moraal bij de hooligans. Uiteindelijk was het voorbij met de komst van undercover politie. Zij waren niet te onderscheiden van de gewone burger en kwamen vanuit het niets in actie. Bewapend met wapenstokken, sloegen ze de groepen met veel geweld uit elkaar. Iedereen sprintte een zijstraat in. De politie loste de laatste conflicten op in de grote straat, terwijl er in de zijstraten met ijzeren vuist werd geregeerd door de undercoverpolitie.

 

Door Niels Kruize