Door de ogen van Valerio

Valerio Zeno (34) is een geboren presentator, al vanaf zijn achtste droomde hij van een baan in de televisiewereld. Op zijn elfde was hij al te zien op de buis, en sinds dien is hij er niet van af te krijgen: van geintjes bij 6pack en bizarre experimenten bij proefkonijnen tot diepe gesprekken bij het programma Over Mijn Lijk en op zoek naar het eeuwige leven bij Valerio 4ever. Hij vertelt over zijn  jeugd, ervaringen in zijn carrière en de lessen die hij heeft geleerd: “Bij BNN had ik het slechtste sollicitatiegesprek van mijn leven.”

Door: Floortje Steigenga

“Mensen willen graag doen alsof ze druk zijn”

Je hebt al een hoop programma’s gepresenteerd, heb je een druk leven?     

“Nee helemaal niet. Als je Beyoncé bent, dan heb je het druk, anders niet. Ik heb alle tijd van de wereld. Ik neem meestal vier programma’s in een jaar op. De ene keer zijn de opnames netjes per kwartaal verspreidt en de andere keer neem je in anderhalf kwartaal ineens 3 programma’s op. Maar daar staat zoveel vrije tijd tegenover dat ik nooit echt het gevoel heb dat ik druk ben. Ik denk dat het ook een beetje aan jezelf ligt. Soms spreek ik weleens mensen die zeggen ‘oh ja ik ben zo druk’. En dan verstaan zij onder druk dat ze morgen moeten volleyballen en overmorgen uit eten gaan. Dan denk ik: ja maar dat is niet druk, dat is vrije tijd. Mensen willen graag doen alsof ze druk zijn.”

“Ik had geen Idols Jim en Jamai taferelen”

Even een stukje terug in de tijd. Toen je nog maar 11 jaar oud was presenteerde je de Nationale Tele loterij al, hoe gingen jij en anderen daar destijds mee om?

“Dat ik de Tele loterij presenteerde vonden ze op school wel leuk, maar dat veranderde mij leven verder niet. Ik ben altijd al heel nuchter geweest, en de mensen om mij heen ook. Als ik daar aan terug denk was dat wel leuk, maar het waren Idols Jim en Jamai taferelen ofzo. Het heeft dus niet mijn leven veranderd, ik deed gewoon wat ik leuk vond.”

“Bij BNN had ik het slechtste sollicitatiegesprek van mijn leven”

Hoe ben je de televisiewereld ingerold, ging dit makkelijk of heb je er voor moeten zwoegen?

“Dat ging eigenlijk heel makkelijk, ik wist wat ik wilde en heb altijd doelgericht gesolliciteerd. Ik werd als eerste bij 6pack aangenomen en later bij TMF. Bij BNN was de eerste keer dat ik gebeld werd met de vraag of ik op gesprek wilde komen. Dat was wel het slechtste sollicitatiegesprek van mijn leven. Het klikte voor mijn gevoel totaal niet. Als hij A zei, zei ik B.  Toch werd ik daar aangenomen. Het kan zijn dat het kwam omdat ik heel erg mijn eigen terrein afbakende en is dat juist wat gewaardeerd werd.  Zo zie je maar dat je soms met een gevoel naar huis gaat wat totaal niet klopt. Misschien werd ik wel een beetje getest, om te zien hoe ik over dingen dacht.”

Sinds 2007 ben je naast presentator ook dj, wat vind je leuker om te doen?

“Ik vind zonder twijfel presenteren het allerleukste wat er is en dat hoop ik de rest van mijn leven te blijven doen. Ik droomde daar al van sinds ik acht ben. Dj’en is iets wat heel veel mensen leuk vinden, dat is het ook écht. Ik zie het net als dat jongetjes het vroeger leuk vonden om hutten te bouwen, zo vinden jongens het nog steeds heel leuk om met apparaten met knopjes en lichtjes te bepalen welk liedje er gedraaid wordt.”

Heb je dat jezelf aangeleerd?

“Ik heb veel bevriende dj’s, ik ben vaak met hen meegegaan om te kijken. Ik heb een jaar lang iedere zondag in een cocktailbar 4 uur gratis gedraaid. Omdat ik vond dat ik eerst uren moest maken voordat ik er überhaupt geld voor kon vragen. Ik steek daar ook echt heel veel tijd in, het is meer dan een hobby. Maar ik produceer geen muziek, daar heb ik de ambitie ook niet voor. Ik ben nu 34, en als ik 35 ben vind ik het wel mooi geweest. Als je zelf produceert, vind ik het nog een ander verhaal. Maar op een gegeven moment is je houdbaarheidsdatum wel bereikt voor het dj’en.”

“Ik ben niet zomaar een drol die de top- 40 gedownload heeft”

 Wat is het hoogtepunt binnen je dj carrière?

Instagram: @phalerieau

“Ik vind het leuk dat ik op veel feesten draai waar het totaal niet uitmaakt dat ik op tv kom. Dan heb ik daarin wel bewezen dat ik het echt kan en dat ik niet geboekt word omdat ik Valerio ben. Als ik op Mysteryland, Jimmy Woo of Paradiso sta, dan boeit het ze echt geen reet. Dat is voor mij wel belangrijk, laten zien dat ik het kan. Ik ben niet zomaar een drol die de top- 40 gedownload heeft.”

In een interview met Lief Dagboek vertel je dat je je middelbare school de vetste tijd ever vond, waarom is dat?

“In die tijd doe je heel veel dingen voor het eerst, veel dingen zijn spannend. Als je daar later op terugkijkt, zie je pas wat een onbezonnen, makkelijk leventje je

had. Op die leeftijd dacht ik vooral dat ik heel cool was en wist hoe de wereld in elkaar zat. Vaak ging het natuurlijk over meisjes en was het echt wereldnieuws als je gezoend had: ‘Wooow! Ik heb getongd!'”

“Toen ik werd geschorst dacht ik dat mijn leven voorbij was, ik dacht: mijn ouders onterven me”

Vind je je leven nu dan saaier?

“Nee helemaal niet, maar het is gewoon mooi om te zien hoe in dat leven de kleinste dingen echt wereld nieuws of wereldproblemen waren. Ik zou nu niet meer geschorst worden omdat ik illegaal vuurwerk bij me had. Dat klinkt heel heftig maar toen ik 16 was waren de astronauten nog van het kaliber waarbij je al je vingers nog had als ze toevallig in je hand ontploften. Ik werd daar voor geschorst en moest het schoolplein vegen. Ik dacht echt dat mijn leven voorbij was. Ik dacht: mijn ouders onterven me, ik kom nooit meer aan een baan. Dat je je om die kleine problemen zo’n zorgen maakte, ja wat voor fantastisch leven heb je dan?”

Bedenk je alle vragen die je stelt in programma’s zelf?

“Zeker niet. Een tv-programma maak je met een team. Ik ben de enige die in beeld komt, maar dat betekent niet dat mijn aandeel in het programma het grootst is. De redactie kijkt altijd als eerste welke gasten er geschikt zijn. Voordat ik met de cameraploeg langsga is er al een heel traject aan voorafgegaan. Daarom weet de redactie als geen ander wat je wel of niet kan vragen. We delen het programma vaak  in blokken op. Daardoor heb ik al duidelijke richtlijnen waar ik naar moet vragen. Mijn taak is om goed te luisteren naar de interviewkandidaat en ergens op in te gaan als ik iets opvallends hoor.”

“Ik kan me nog weleens als een puber gedragen”

Van welke mensen leer je nu het meest binnen je vak?

“Ik werk veel met een vaste cameraploeg. Daar leer ik wel het meeste van omdat zij al zo lang in deze wereld werken. Samen kunnen we snel schakelen omdat we dingen meteen voor ons zien, zoals bepaalde grappen of hoe je iets kunt monteren. Dat werkt gewoon snel. De redactie gaat over de tekst, maar daar geef ik op locatie wel mijn eigen draai aan. Ik vind het fijn als de mensen waar ik mee werk op dezelfde manier denken als ik. Dan gaat een draaidag gewoon lekker snel. Ik heb weleens met mensen gewerkt waar dat niet zo was. Zelf ben ik ook niet de makkelijkste om mee te werken hoor. Ik zie dingen al zo snel voor me, dat ik anderen daardoor heel weinig ruimte geef.  Ik denk vaak ‘Dat kan sneller zo, laten we het op mijn manier doen.’ Dan is het wel fijn om met gelijkgestemden te werken. Als dat niet zo is, dan kan ik me nog weleens als een puberale kleuter gedragen.”

Je hebt een opleiding gevolgd tot camera man en hebt ook een tijdje achter de schermen gewerkt. Zou je nu nog achter de schermen willen werken?

“Zeker weten. Ik vind tv maken het allerleukste en mooiste wat er is. Als ik in televisiestudio’s kwam was het veel kleiner dan ik dacht, het decor stelt vaak ook geen reet voor. Dan dacht ik vaak: Is dit het nou?. En dat vind ik er juist zo mooi aan, dat je meewerkt aan wereld die niet helemaal is zoals je denkt dat het is.

“Ik vind het te gek om me te bemoeien met decor ontwerp en de montage vind ik ook erg leuk. Soms roep ik dingen waar helemaal niet naar geluisterd wordt en dat is maar goed ook. Iedereen heeft natuurlijk zijn expertise.”

Heb je nooit overwogen om een opleiding Journalistiek te doen?

“Interviewen was nooit mijn eerste ambitie. Tijdens dat sollicitatiegesprek met BNN werd er ook gevraagd wat voor programma’s ik daar zou willen maken. Toen zei ik dat Je Zal Het Maar Hebben mij heel leuk leek. Omdat je dan zware onderwerpen heel luchtig houdt. Pas toen – ik was denk ik een jaar of 24 – verbreedde mijn horizon en raakte ik geïnteresseerd in interviewen.”

Bij welk programma heb je het meest geleerd?

“Bij 6pack. Omdat ik daarvoor altijd in mijn hoofd had hoe ik als presentator wilde zijn. De tijd dat 6pack groot werd, was een tijd waarbij presentatoren ook zelf veel meer ondergingen dan enkel een tekstje voordragen. Met als meerwaarde dat je zo een presentator veel beter leerde kennen en het persoonlijker werd.”

“Ik stond opeens backstage bij Snoop Dogg en werd apart gezet in een kleedkamer door een reusachtige bodyguard. Ik dacht: Straks word ik helemaal de pleuris ingeslagen”

Wat vond je het spannendste om te doen bij 6pack?

“Ik ging kijken of ik bij een concert van Snoop Dogg binnen kon komen. Ik wilde mij natuurlijk heel cool gedragen, maar bij elke stap die ik zette werd ik alleen maar zenuwachtiger en mijn lip begon nog net niet te trillen. Toen dacht ik nog: Ik mag niet laten zien dat ik zenuwachtig ben want dat is niet cool. Gaandeweg die dag dacht ik: Mensen snappen dat ik zenuwachtig ben, want ik probeer hier zonder kaartje binnen te komen. Ik stond opeens backstage en werd apart gezet in een kleedkamer door een reusachtige bodyguard. Ik dacht: Straks word ik helemaal de pleuris ingeslagen. Door dat item heb ik geleerd om dat coole te laten gaan. Kijkers vinden het alleen maar spannender om te zien dat je zenuwachtig bent, je neemt ze mee in je angst. Dat was wel de grootste les.”

Vond je 6pack dan ook het leukste programma om te presenteren?

“Het leukste vind ik vaak het laatste wat ik heb gedaan. Dan kan ik weer wat nieuws toevoegen aan mijn cv waar ik trots op ben. Ik vond toen proefkonijnen heel erg leuk. Soms gingen we een item maken wat me helemaal niet leuk leek. Maar wanneer ik eenmaal met Dennis op pad ging werd alles gewoon briljant.

Bij Valerio International vond ik het weer heel leuk dat het zo’n toffe stijl werd. En bij Over Mijn Lijk vond ik het weer heel mooi dat het serieuze gesprekken waren en dat de regisseur ook lange stiltes er in durfde te laten. Over Mijn Lijk is een programma wat zo écht is, als ik er naar kijk denk ik: Wow, wat te gek dat ik dit mag maken.”

“Soms is het leven gewoon kut. Dan hoef je geen grap te maken”

Wat heb je het meest geleerd uit Over Mijn Lijk?

“Bij Je Zal Het Maar Hebben was de insteek dat ondanks wat mensen hebben, ze toch het beste uit het leven halen. Het programma wordt heel vrolijk en luchtig gehouden. Als ik tijdens een interview het gevoel had dat het gesprek een beetje in mineur ging, dacht ik: Hoe kan ik dit met een grapje of iets positiefs eindigen? In Over Mijn Lijk was dat anders, soms is het leven gewoon kut. Dan hoef je geen grap te maken. Het belangrijkste vond ik daar dat ik het soms liet hoe het was. Soms wilde ik iets troostends of vrolijks zeggen, maar dan dacht ik: ‘Hou nu je mond, laat het zo’. Het voelt dan een beetje alsof je een ander met zijn verdriet laat staan en dat je machteloos staat te kijken. Dat vond ik heel moeilijk.”

“Ik vond het zo knap om te zien dat die mensen zich niet laten kleineren en doen wat ze willen. Dat is eigenlijk de grootste middelvinger naar het leven”

Je hebt een hoop jonge mensen gevolgd tot hun dood, wat voor indruk laat dat op je achter?

“Het gaat in je systeem zitten. Ik ben niet verdrietig maar er zijn wel gesprekken waar je nog eens aan terugdenkt. Voordat ik Over Mijn Lijk ging presenteren heb ik 6 seizoenen van Je Zal Het Maar Hebben gemaakt. Daarvoor heb ik 120 mensen geïnterviewd die allemaal een aandoening of een zeldzame ziekte hebben. In dat programma heb ik gezien dat bij de pakken neer zitten geen zin heeft. Dat is natuurlijk makkelijk om te zeggen als je niet ziek bent. Maar ik vond het zo knap om te zien dat die mensen zich niet laten kleineren en doen wat ze willen. Dat is eigenlijk de grootste middelvinger naar het leven: ‘Het interesseert me niet wat je mij op mijn bord geeft, ik ga gewoon door’. Daardoor leerde ik het leven extra veel te waarderen.

Toen ik Over Mijn Lijk ging presenteren, was ik me al zo bewust van de waarde van het leven. Het programma heeft mijn kijk op het leven in die zin dus niet meer veranderd. Ik kijk door het programma nu wel veel simpeler naar een begrafenis. Ik wilde altijd begraven worden, omdat dat dat in mijn beleving het meest normaal was. En bij andere begrafenissen werd er ook vaak muziek afgespeeld et cetera. Nu wil ik mijn begrafenis zo goedkoop mogelijk. Ik wil niet dat bedrijven, die ik niet ken, veel geld aan mijn begrafenis verdienen terwijl ik er toch niet bij ben. Dan heb ik liever een goedkope begrafenis, zodat mijn familie met de rest van het geld bijvoorbeeld op vakantie kan. En als je een graf hebt zadel je je nabestaanden ook op dat ze daar af en toe uit schuldgevoel naartoe gaan. Terwijl je overal aan mij kunt denken, daar is geen graf voor nodig.”

Hoe ging je emotioneel gezien met het programma om?

“Ik weet dat we met dit programma een heel mooi document maken voor de nabestaanden. We zijn daarnaast ook een beetje afleiding voor ze, ondanks dat we over het onderwerp praten. We zijn vaak langer op de koffie dan dat we daadwerkelijk aan het opnemen zijn. Ik ben alleen maar blij dat we zoiets moois hebben kunnen maken voor die mensen. En ik vind het te gek dat zij ons toelieten op zulke moeilijke momenten in hun leven. Ik weet dat het geen zin heeft om mij schuldig of verdrietig te voelen. Dat wil niet zeggen dat het mij koud laat, maar als ik thuis zit te huilen heeft niemand er iets aan.

Waar hou je je nu voornamelijk mee bezig?

“Ik ben nu in een fase waarin ik een keer in de zoveel tijd met vrienden en collega’s om te tafel ga om nieuwe programma’s te bedenken. Als we dan iets bedacht hebben gaan we iedereen weer af om te kijken of het een goed idee is. Ik zit nu eigenlijk in mijn zomervakantie.”

Zijn daar al programma’s uitgekomen?

“We hebben nu drie ideeën liggen die een beetje in elkaars vaarwater zitten, maar wat we wel heel leuk vinden. Ik hoop dat ik één van die drie op een manier kan slijten.”

“Wat ik met Dennis had, had ik met niemand anders”

Ga je nog een programma maken met Dennis?

“Dat sluit ik niet uit. Want wat ik met Dennis had, had ik met niemand anders. Het zou zonde zijn om daar nooit meer wat mee te doen. Maar voor nu niet. Ik vind ook niet dat je continu alles samen moet doen, we hebben ook verschillende interesses. Omdat wij het voor 50 procent met elkaar eens zijn, denk ik dat het snel tot leuke situaties kan leiden. Ik heb in ieder geval het idee dat wij nog niet het maximale uit onze samenwerking hebben gehaald.”