‘Er is hier geen zak te doen!’

Op het eerste gezicht ziet het er leuk uit. Rustig, misschien iets te rustig. Waar zijn de winkels? De helft van de winkelpanden staat leeg en de andere helft, op het personeel na, ook. Het zal niet lang duren voordat ook deze ondernemers hun biezen zullen pakken. Net zoals de groenteboer, die ondanks zijn goedlopende zaak de tent moest sluiten. Hoe zit dat toch? Kon hij het saaie bestaan niet meer aan? Ik sprak een mevrouw die haar tranen maar net kon inhouden toen ik haar erover vroeg. De groenteboer had haar hoogstpersoonlijk verteld dat zijn overheerlijke gewassen niet tegen de torenhoge huurprijs waren opgewassen.

Haar man vulde haar aan door te zeggen dat het maar een dooie boel is hier in Goirle. “Ze moeten het dorp wat meer aankleden. Zo’n kaal plein, dat straalt toch niks uit? Er is hier geen zak te doen!” Hun ergerlijke toon maakt me nieuwsgierig. Kunnen ze ook nog iets positiefs over Goirle kwijt? En zo niet, wat doen ze hier dan? “De terrasjes, die gaan nog wel” even denk ik dat het de goede kant opgaat, maar dan schiet zijn vrouw iets anders te binnen. Ze onderbreekt haar man, die net op het punt staat iets positiefs te zeggen, om haar beklag te doen over de banken. De ABN-AMRO bank is al een tijdje weg en in juni gaat ook de Rabobank dicht. “Belachelijk! Ik wilde vorige week een groot bedrag opnemen, moest ik helemaal naar Tilburg om te kunnen pinnen”

Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel. Een oudere dame die al haar hele leven in Goirle woont herkent zich niet in dat verhaal. Zij vindt het een heerlijk dorp en wil er voor geen goud weg. Ze vertelt mij ook dat ze niemand kent die zó negatief over Goirle denkt. Ik zal wel net het verkeerde stel aangesproken hebben denk ik nog. Terwijl ik met haar in gesprek ben, komt het stel waar ik hiervoor mee sprak toevallig de hoek om lopen. Ze groeten elkaar en de dame zegt: “Ook dit is Goirle, ons kent ons.” Blijkbaar kende ze toch iemand die zó negatief over Goirle denkt.

Net als de moed mij bijna in de schoenen is gezonken, besluit ik nog één persoon te vragen naar zijn mening over Goirle. Zijn enthousiasme kwam voor mij als een verrassing. “De vriendelijke mensen, de prachtige natuur en natuurlijk de geweldige sporters die Goirle rijk is, maakt dat ik nog altijd met groot genot in dit fantastische dorp woon.” Met deze positieve woorden besluit ik mijn onderzoekje af te sluiten en kom ik tot de conclusie dat het allemaal niet zo erg is als mij eerder werd verteld. Goirle is een dorp waar geen zak te doen is volgens sommige bewoners, maar er is zeker nog genoeg te doen voor de lokale politiek.