Interview: ‘Ieder jaar moeten wij op zoek naar een sponsor voor dat kopje koffie’

De Bond van Wapenbroeders is afhankelijk van sponsoren om herdenkingen te houden voor oorlogsslachtoffers in Goirle en Tilburg, maar dat wordt steeds lastiger. Ook krijgt de bond geen subsidie van de gemeente. ‘’Als wij geen sponsoren meer kunnen vinden, dan houdt het op.’’

Jan Schrijver heeft 36 jaar als militair gediend. In 2000 werd hij uitgezonden naar Bosnië om daar te helpen met de wederopbouw, tegenwoordig werkt hij als voorzitter van de Bond van Wapenbroeders afdeling Midden-Brabant. ‘’Wij brengen oud- en dienende militairen bij elkaar. Er zijn mensen onder hen, die veel hebben meegemaakt. Ze kunnen hun verhaal thuis niet altijd kwijt, maar bij ons wel.’’

De Bond van Wapenbroeders telt ongeveer drieduizend leden afkomstig uit alle Krijgsmachtdelen van Nederland. Afdeling Midden-Brabant verzorgt lezingen, uitjes en gastlessen op basis- en middelbare scholen. Ook worden herdenkingen in Tilburg en Goirle georganiseerd. ‘’Wij vinden het enorm belangrijk om elk jaar de mensen die zijn gesneuveld voor onze vrijheid te herdenken bij hun graf, ook om de jeugd bewust te maken van de offers die zij hebben gebracht.’’

Vissen in dezelfde vijver

De Bond heeft per jaar ca. 600 euro aan inkomsten en daar komen nog enkele donaties bij, maar dat zijn geen grote bedragen, volgens Schrijver. Hier moet de huur van hun gebouw in Tilburg mee worden betaald, maar ook kleine dingen zoals de uitnodigingen voor de herdenkingen en de koffie. Elk jaar is het moeilijk om de financiën voor de herdenkingen bij elkaar te krijgen. ‘’Wij kunnen dat niet allemaal zelf betalen’’, vertelt Schrijver. ‘’Ieder jaar moeten wij op zoek naar een sponsor voor dat kopje koffie.’’ Maar dat blijkt lastig te zijn, want Goirle heeft een rijk verenigingsleven. Allemaal vissen ze in dezelfde vijver van sponsoren en dat gaat soms goed, maar af en toe ook minder. Schrijver: ‘’Er komt een tijd waarin Goirlese bedrijven even een paar jaar niet meer willen sponsoren en dán komen we in de problemen.’’

Natte mouwen

De herdenking in Goirle wordt gehouden op de eerste zondag voor 27 oktober – de dag waarop in 1944 het dorp werd bevrijd in de Tweede Wereldoorlog. Sommige spullen, zoals stoelen en geluidsapparatuur, kunnen geleend worden van het Cultureel Centrum Jan van Besouw. Andere opties zijn de leden en vrienden, maar de bond kan niet ieder jaar een beroep doen op die mensen.

Jan schrijver houdt een paraplu boven het hoofd van de burgemeester van Goirle

Omdat oktober een herfstmaand is, komt het weleens voor dat er herdenkingen worden gehouden tijdens een regenbui. Alleen kan de bond niet altijd een tent lenen.  Schrijver: ‘’We hebben dan ook weleens meegemaakt dat we in de stromende regen, zo een waarvan je tot op de huid nat wordt, een herdenking hadden. Om twee uur hadden we er nog een en mijn overhemd kon ik nog wisselen, maar mijn jasje niet. Ik heb een half uur met de föhn van mijn vrouw in de mouwen staan blazen om het alsnog een beetje droog te krijgen.’’

Subsidies

Tien jaar geleden heeft Schrijver bij de gemeente Tilburg geprobeerd om subsidie te krijgen. Ook de gemeente Goirle is gevraagd om financiële steun te bieden, want elk jaar heeft de bond voor de herdenking een tekort van ongeveer 150 euro. Echter zijn beide gemeentes niet bereid dit bedrag te verstrekken. Schrijver: ‘’Er was op dat moment geen beleid voor, werd mij verteld.’’

In 2019 wordt er een documentaire gemaakt over mensen die de oorlog nog hebben meegemaakt. Daarvoor verwacht Schrijver wel een bijdrage te krijgen vanuit de gemeente, net zoals een paar jaar geleden toen er duizend boekjes werden gemaakt met daarin een fietstocht langs zeventien locaties waar mensen een offer hebben gebracht voor onze vrijheid. Schrijver: ‘’We krijgen dus wel wat vanuit de gemeente, maar dat is alleen voor een eenmalig project.’’

Met financiële steun voor de documentaire is Schrijver al heel blij, maar toch hoopt hij nog steeds op een vaste subsidie van de gemeente. ‘’Als de gemeente ons jaarlijks een paar honderd euro zou geven, dan zou dat voor veel rust zorgen binnen onze afdeling.’’ Met dat geld zijn we niet meer zo afhankelijk zijn van sponsoren en kan hij de kleine dingen, zoals de uitnodigingen en de koffie, zelf betalen.

Tegemoetkomen

Gemeenschapsgeld moet goed worden besteed, begrijpen ze bij de wapenbroeders. Daarom heeft Schrijver, als de gemeente geen jaarlijkse bijdrage wilt leveren, nog een andere oplossing bedacht, ook om de gemeente een soort van tegemoet te komen. ‘’De gemeente zou ons kunnen bijvallen, maar dan alleen als wij geen sponsoren meer kunnen vinden.’’ Hierdoor moeten de wapenbroeders nog steeds ieder jaar op zoek naar sponsoren, maar heeft hij op z’n minst de zekerheid dat wanneer er geen sponsorgeld meer binnenkomt, de herdenkingen gewoon gehouden kunnen blijven worden.

Het is juist die waarborg waar Schrijver naar op zoek is. De garantie dat wanneer de Afdeling van de Bond van Wapenbroeders in de problemen komt, bijvoorbeeld wanneer sponsoren besluiten om geen geld meer te verstrekken voor de herdenkingen, deze alsnog door kunnen gaan. ‘’De gemeente is dan de enige zekerheid die je achter je kunt hebben.’’

Door: Wesley Klop