Het koppijndossier: Nijmegen centraal

Een traditioneel stationsdak afgewisseld door een moderne onderlaag. Dat is het eerste wat mij opvalt wanneer ik uit de trein stap. Het is zeker niet schoon, maar wanneer je je bedenkt dat hier vijfenzestigduizend bezoekers per dag, van A naar B peddelen, is dat te vergeven. Ik zoek mijn weg naar de uitgang, aan de oostkant van station Nijmegen. Ik moet eigenlijk aan de andere kant zijn, maar daar is geen uitgang. Ach ja, welk gebouw is nu perfect? Ik verlaat het station en betreed een groot plein. Links van mij is een groot busstation, rechts een volgeladen fietsenstalling. Ik vervolg mijn weg en loop een grote hemeltrap af, die zich over de breedte van het plein uitstrekt. Tot mijn verbazing loopt het op een heg uit. Ik moet omlopen. ‘Wie zet er nu een heg aan het einde van een trap’ vraag ik mijzelf af.

De pijnpunten

Het was ooit een van de mooiste stations van Nederland, maar na een verbouwing in 2002 stapelden de problemen zich op. En dan gaat het niet alleen om het station maar ook om de infrastructuur eromheen. Zo heeft de gemeente een trottoir van wel 300 meter tussen het station en het Keizer Karelplein aangelegd. Fonteinen, bankjes en veel groen moeten het een mooi geheel maken. Probleem is, dat bijna niemand het pad gebruikt. Er zijn namelijk twee kortere wegen. Dit is het begin van een hele waslijst, om er een paar op te noemen: In de hemeltrap voor het station zaten eerst gleuven. Dit was om de fietsenstalling onder het plein van verse lucht te voorzien. Het probleem was echter, dat door de gleuven niet alleen lucht naar binnen kwam, maar ook regenwater. De gleuven zijn vervolgens dichtgemaakt en in de fietsenkelder is een ventilatiesysteem aangebracht. Opgelost, maar de kosten bedroegen ongeveer anderhalf miljoen euro. Het busstation heeft een mooi dak om reizigers droog te houden – alleen is het daar heel slecht in. De regen waait er namelijk bijna altijd onder. In het plein zitten mooie glazen tegels die de fietsenkelder van natuurlijk licht moeten voorzien – alleen gaat het glas snel stuk. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

GroenLinks deed een enquête om erachter te komen waar reizigers nou het meest last van hadden op het station. “Het doel is dat we uiteindelijk in de gemeenteraad ook daadwerkelijk kunnen aanpakken waar reizigers zich aan storen.” Zegt een woordvoerder. De resultaten zullen later nog op de site van de partij verschijnen.

Even later wordt me duidelijk gemaakt waarom die heg er staat. Bussen razen over de weg voor het station. De plantjes moeten de bezoekers beschermen tegen de romeinse arena die de gemeente Nijmegen de ‘shared space’ noemt. Tweewielers, voetgangers en bussen delen een stuk weg zonder markeringen. Het idee was dat men op elkaar zou letten, in de praktijk is iedereen vooral bezig met het zo snel mogelijk verlaten van een gevaarlijk stuk grond. Ik steek voorzichtig over en na een aantal fietsers ontweken te hebben vervolg ik mijn weg.

Verandering in opkomst 

Volgens Maarten Bakker, de nummer vier en expert openbaar vervoer voor de VVD, is de gemeente bezig met een rennovatie van het station. “Op dit moment is er nog niets besloten over de precieze vormgeving, de stand van zaken is dat bekend is dat het college van burgemeester en wethouders het stationsgebied op de agenda heeft staan om onder handen te nemen. Het zit nu in de onderzoeksfase, de volgende stappen in het traject zijn dat het college met een voorstel of aantal voorstellen of scenario’s komt waarop vervolgens belanghebbenden en raadsleden mogen reageren, aanpassen en voorstellen in doen.” Zegt de VVD’er.

Het station, dat tot op heden een muur tussen oost en west Nijmegen vormde, krijgt mogelijk een ingang aan de westkant. Ook naar de fietsenstalling wordt gekeken en er komen duidelijke oversteekplaatsen. En een ‘shared space’ zoals we die nu kennen zal verdwijnen. Als het aan de VVD ligt, wordt ook nog de verbinding tussen Nijmegen en Weeze-Dusseldorf hersteld. De kosten van het project zullen ongeveer 11 miljoen euro bedragen, waarvan de provincie zes miljoen  euro voor zijn rekening neemt.

Ik loop een helling af en aan het einde draai ik 180 graden om zo eindelijk in de goede richting te lopen. Ik door een tunnel, het doet me denken aan een moordlocatie uit een Zweedse detective. De lucht die ik inhaleer ruikt naar een willekeurig cafe waar het rookverbod niet echt word nageleefd. Eindelijk, ik ben er uit. En dan te bedenken dat een uitgang aan de westzijde mij deze trip had kunnen besparen.

 

Door: Dirk Arts