De nijpende situatie in Italië

Ondanks vele berichten over een positieve economische groei in Italië, is er erg veel armoede. Ieder jaar gaat er 50 miljard euro naar de armoedebestrijding in Italië. Toch leven veel mensen onder- of net boven de armoedegrens. Verschillende organisaties maken zich hier sterk voor. Maar het is nog de vraag op wat voor manier de aller armste echt geholpen kunnen worden.

 

Absolute armoede
Veel mensen moeten leven van een minimaal bedrag per week of per maand. Van dit bedrag kan de huur niet betaald worden, alleen een aantal levensmiddelen. Dat terwijl de meeste producten in Italië voor de mensen niet als goedkoop beschouwd kunnen worden. Het zijn juist de gezinnen met twee of meer kinderen die in de problemen zitten. Ze leven met grote gezinnen, of zelfs met heel de familie in kleine woningen. Vaak is er maar één kostwinner in huis: de man des huizes, of de oudste zoon van het gezin. Komt deze ook zonder werk te zitten, dan is dat een nachtmerrie voor vele gezinnen.

Sociale zekerheid
Sociale zekerheid kent men wel, maar dit is ook maar een tijdelijke oplossing en vaak nog te weinig om van rond te komen. Wanneer iemand een uitkering krijgt, moet hij het doen met €931,28 per maand dus ongeveer €31,- per dag en ook nog maar eens voor een bepaalde tijd. Voorzieningen zoals kinderbijslag kent men in Italië niet.

De recessie heeft in Italië flinke sporen achter gelaten. Het begrotingstekort draagt ook niet erg bij aan de vooruitgang van de economie. Vele bedrijven zijn failliet gegaan, en vele mensen zijn zonder werk komen te zitten. De cirkel blijft maar rond gaan. Hoe slechter het met de economie gaat, hoe meer bedrijven failliet gaan en hoe meer mensen zonder werk komen te zitten.
Boven de groep arme die er al was, zijn er nieuwe bijgekomen: gepensioneerden met een klein pensioen, grote gezinnen en langdurig werkelozen. Het aantal blijft maar toenemen.

 

Alle beetjes helpen
Ondanks de 50 miljard euro van de staat die naar de armoedebestrijding gaat is er nog te veel armoede in Italië. Zo leven 4,74 miljoen mensen onder de armoedegrens en uit een raport van ‘Save the Children’ blijkt dat een op de tien kinderen in absolute armoede leeft.
In grote steden zoals Rome zijn mensen en organisaties met verschillende initiatieven gekomen. Zo heeft de katholieke liefdadigheidsorganisatie ‘Caritas’ vier winkels geopend waar de armste inwoners van Rome eens per week gratis boodschappen mogen doen. Helaas is er maar een beperkt aantal gezinnen dat boodschappen kan doen en is er een wachtlijst. Er wordt geholpen waar er geholpen kan worden.

Stiekem dragen de toeristen ook nog voor een deel bij aan de liefdadigheid in Rome. Voor hen is het een aardigheidje om een muntje in een fontein te gooien en een wens te doen, maar de arme zijn er mee geholpen. Zo wordt er iedere avond geld uit de fonteinen gehaald en verdeeld onder verschillende goede doelen. Zo levert de Trevi fontein wel €3000,- á €4000,- per dag op.

 

Extra hulp
Maar geld is niet altijd voldoende. Veel mensen hebben meer behoefte aan begeleiding, levensmiddelen en vooral een fatsoenlijk dak boven het hoofd. De huisjes die nog enigszins betaalbaar zijn staan vaak in de slechtste en onveiligste buurten van de stad. Kinderen kunnen niet buitenspelen omdat het niet veilig is.
Ook de belasting kan vaak niet betaald worden, waardoor het recht wat men op subsidie heeft ook in de problemen kan komen.

‘De voedselbank is de laatste optie die mensen willen gebruiken’, laat Jarl van der Ploeg weten. ‘Ze willen het eerst zelf proberen’. ‘Uitkeringen in Italië zijn niet heel erg uitgebreid. Het vangnet aan sociale zekerheid is veel minder breed dan in Nederland waar door dit voor vele mensen ernstige gevolgen kan hebben’.

‘Mensen hebben behoefte aan een baan die fatsoenlijk betaalt met een contract waar hun rechten in zijn vastgelegd. Dit ontbreekt vooral op de arbeidsmarkt’, meldt freelance journalist Angelo van Schaik. ‘Mensen met een vaste baan bij de overheid of grote bedrijven zitten gebeiteld, ze kunnen niet, of nauwelijks ontslagen worden, hoe bont ze het ook maken.’

Misschien dat door een nieuwe regering de situatie voor de aller armste verbeterd maar dat is nog een lange weg te gaan. De beloftes die tijdens de verkiezingscampagnes zijn gemaakt moeten ook nagekomen worden, zoals het geld dat per maand beloofd werd. Niet alleen dat, er moeten ook veranderingen worden doorgevoerd in het belastingsysteem en de staatsschuld zal een flink stuk moeten kelderen.