Er leiden meerdere wegen naar Rome

Bloed, zweet en tranen, het kwam allemaal voorbij op onze reis naar Rome. ’s Ochtends om zeven uur vertrokken vanuit Liempde, volgens enkelen veel te vroeg, en om half 8 in het hotel aangekomen. De weg die hiertussen afgelegd werd was een helse tocht. 

De vlucht verloopt nog redelijk soepel. Voor het vliegtuig vertrekt wordt helaas iemand onwel, maar gelukkig is er zoals altijd een dokter aanwezig. Jammer genoeg begint daarna al het onheil. Esmée, voor een dag de mama van onze groep, heeft alles al uitgepluisd: treintje van de luchthaven naar Rome Termini, vervolgens met de metro naar het metrostation en ten slotte een prachtige wandeling naar het hotel.

Alleen bleek dit allemaal niet zo makkelijk te gaan als ‘moeders’ had bedacht. Dat moederdagcadeau kon ze mooi vergeten. Eenmaal aangekomen op het vliegveld kopen we vier treintickets voor een rit die drie kwartier zou duren. Die drie kwartier zouden we ruimschoots overtreffen. Bij het wachten op onze trein ontstaat een felle discussie. Alex geeft de voorkeur aan de intercity rechtstreeks naar Rome Termini, waar we als illegale passagiers aan boord zouden gaan. Alleen Bas, Esmée en Kim willen liever niet een misdrijf begaan en kiezen voor de veilige, maar ook iets tragere weg. Eén tegen drie, de meerderheid wint, dus we gaan voor de langzaamste route. Uiteindelijk bleek dit toch niet helemaal de juiste keuze te zijn. 

We pakken de trein met een overstap in Rome Trastevere. Na een kwartier bereikt de trein het station. Bij god niet wetend op welk perron of om welke tijd onze volgende trein zou gaan. Bas vindt de weg en roept: “Perron 1 jongens!”. De trein waarin we zaten had helaas twee minuten vertraging waardoor we onze overstap misten. De hoop opgegeven, zaten we op de grond in het treinstation. Bas probeert nog aan mensen te vragen welke trein we moeten nemen. Negen minuten voor vijf was de eerst volgende, de klok stond nu op kwart voor vier. Alex bedenkt zich dat er meerdere wegen naar Rome leiden en gaat actief op pad. Hij gaat op zoek naar een metrostation, bus of tram. “Links om de hoek”, zegt een buschauffeur tegen ons. Daar zou de bus naar Roma Termini moeten komen. Drie kwartier later hebben we nog steeds geen bus nummer 170 gezien en besluiten we het toch weer over een andere boeg te gooien. Trein of taxi? Het wordt de trein, maar niet de eerstvolgende want dat zou een reis van 55 minuten worden. De trein van half zes doet er namelijk maar tien minuten over. 

Gelukkig arriveert deze trein op tijd en komen we eindelijk, na al drie en een half uur gereisd te hebben, aan op Roma Termini. Vanuit daar heeft moeder Esmée weer vertrouwen. Alleen nog met de metro en een kleine wandeltocht naar het hotel. 

Dat kaartjes kopen bij de metro is ook nog niet zo eenvoudig als gedacht. We zijn er heilig van overtuigd dat er een briefje van twintig euro in de automaat kan, dat staat er immers op. Maar mensen kijken ons vreemd aan. Gelukkig komt er een man naar ons toe en vertelt in het Italiaans dat we alleen maar met muntgeld of met een briefje van vijf of tien euro kunnen betalen. 

In de metro aangekomen gaat alles volgens plan, ondanks de drukte. Nadat we de metro zijn uitgestapt, komt de volgende uitdaging: waar is het hotel? Google Maps vertelt namelijk niet meteen waar je heen moet. Eerst tien meter naar links, dan tien meter naar rechts, enz. Gelukkig hebben we de weg gevonden en zijn we om half acht gearriveerd in het hotel. Een reis die twaalf en een half uur heeft geduurd, heeft inderdaad laten zien dat er meerdere wegen naar Rome leiden en oh wat is het het toch waard!

Gemaakt door: Bas en Esmée